Niedoskonałość jako część życia

Wprowadzenie
W dzisiejszej rozmowie o duchowości porozmawiamy o czymś, co zna każdy z nas. O niedoskonałości. Prawdopodobnie nie pragniemy jej zbytnio. Być może z nią walczymy. Z pewnością chcielibyśmy być lepsi, odnosić większe sukcesy, być mądrzejsi, piękniejsi lub bardziej wydajni. I w zasadzie nie ma w tym nic złego. Pragnienie rozwoju i doskonalenia się jest nam wrodzone.

Czasami jednak nasze dążenie do bycia lepszym przeradza się w coś innego. W ciężar!
Nieustanne dążenie do doskonałości. Nie popełnianie błędów. Nie zawiedzenie innych. Wyglądanie lepiej niż inni. Posiadanie wszystkiego pod kontrolą.

Dzisiaj porozmawiamy o tym, jak pozbyć się takiego ciężaru. Niedoskonałość jest naturalna, a może nawet piękna.

Rozmowa
Kiedy rozejrzymy się wokół siebie, zauważymy coś dziwnego. Świat, w którym żyjemy, zmusza nas do dążenia do doskonałości. Ciągle nam ją pokazuje: na zdjęciach, w reklamach, w mediach społecznościowych czy na ekranach widzimy wyretuszowane twarze, idealne sylwetki, bezbłędne historie życia. To może sprawiać wrażenie, że życie powinno być równie wygładzone, równie doskonałe.

Tyle że prawdziwe życie takie nie jest. I muszę powiedzieć – na szczęście nie jest.

Każdy człowiek ma swoje mocne strony, ale także swoje ograniczenia. Każdy czasem popełnia błąd, coś zepsuje lub nie spełni oczekiwań. Nie jest to jednak porażka. To zwykła, prawdziwa ludzkość.

Ciekawe jest to, że nawet tam, gdzie szukamy doskonałości, w rzeczywistości znajdujemy pewien stopień niedoskonałości. Istnieje znany eksperyment z ludzką twarzą. Kiedy weźmiemy zdjęcie twarzy i stworzymy z niego dwie idealnie symetryczne połowy, wynik bywa zaskakujący. Zamiast pięknej twarzy powstaje obraz, który wydaje się nienaturalny i obcy.

Dlaczego? Ponieważ prawdziwe piękno nie wynika z absolutnej symetrii i doskonałości. Wynika z drobnych różnic. Z drobiazgów, które nadają charakter, wyjątkowość, a właściwie życie.

Podobnie jest z samym człowiekiem.

Nasze doświadczenia, błędy, pomyłki i zmagania kształtują nas. Nadają nam głębię. Uczą nas pokory. I uczą nas rozumieć innych. Potrafimy być bardziej wrażliwi. Człowiek, który nigdy nie poznał własnych ograniczeń, z trudem zrozumie kogoś, kto cierpi. Człowiek, który nigdy nie popełnił błędu, z trudem nauczy się przebaczać. A człowiek, który nigdy nie doświadczył upadku, często nie zrozumie wartości nowego początku.

Niedoskonałość nie jest przeszkodą w życiu. Jest jego nieodłączną częścią.

Otaczająca nas przyroda jest tego pięknym dowodem. Żadne drzewo nie jest idealnie proste. Żaden kamień nie ma idealnego kształtu. Żaden krajobraz nie jest narysowany linijką. A jednak właśnie w tej różnorodności i naturalności odnajdujemy piękno świata.

Tak samo jest z ludźmi. Nie musimy być doskonali, aby mieć wartość. Nie musimy być bezbłędni, aby być kochani. Nie musimy mieć odpowiedzi na wszystko, aby móc prowadzić dobre i sensowne życie.

Tradycje duchowe od wieków przypominają nam prostą prawdę: człowiek nie jest maszyną. Jest istotą, która się rozwija, uczy, ale czasem też potyka.

Prawdziwa siła człowieka nie polega na tym, że nigdy nie popełnia błędów. Polega na tym, że potrafi zaakceptować swoje błędy, wyciągnąć z nich wnioski i iść dalej. I właśnie akceptacja własnego człowieczeństwa daje nam większy spokój niż niekończące się dążenie do doskonałości.

Kiedy to uświadomimy sobie, staniemy się najpiękniejszą wersją samych siebie.

Nie jesteśmy idealni. Jesteśmy prawdziwi.

Jesteśmy ludźmi.

Podsumowanie
Drodzy słuchacze,
znajdźcie dzisiaj jedną swoją niedoskonałość. Nie bójcie się nazwać tego, w czym nie jesteście dobrzy i gdzie popełniacie błędy.

Ale zamiast krytykować, spójrzcie na to z życzliwością. Uświadomcie sobie, że być może właśnie ta wasza cecha, doświadczenie lub przeżycie życiowe pomogły ukształtować dokładnie taką osobę, jaką jesteście dzisiaj.

Człowieka wyjątkowego. Człowieka prawdziwego. Człowieka, który nie musi być doskonały, by mieć wartość.

Piękno życia polega bowiem na tym, że jest ono prawdziwe.

autor: Mgr. Miroslav Lindovský